Ons leven in Dubai

Waarom heet ondernemen onder nemen???

De stand van zaken

Het gewone leven

Verstandige beslissing.

Weer in Nederland

Geen internetverbinding en maandag 5 juli weer terug naar nederland

Dit wordt even een heel kort berichtje uit het steeds warmer wordende Dubai. We zitten inmiddels in een strijd verwikkeld met de local en het blijkt een praktijk te zijn waar ik later nog meer over vertel. Het klopt in iedergeval van geen kanten en we weten inmiddels dat er heel wat illegale handeltjes gedreven worden met mensen. Inmiddels hebben we een andere mevrouw, a la look a like Patty Brard, gevonden, die de strijd is aangegaan met deze meneer Local en mevrouw Mandana.......

In iedergeval gaan David en ik Maandag 5 juli naar Nederland en ik hoop dat Hadi ook snel kan komen om even op adem te komen.

Zodra ik weer fatsoenlijk ergens internet heb zal ik de verhalen uitgebreider vertellen.

HET VISUM STAAT NOG STEEDS NIET IN HET PASPOORT

Vandaag is het zaterdag 19 juni, inmiddels zijn we erachtergekomen dat mevrouw Mandana (Iraniër) onze bemiddelaarster, alleen uit is op geld en alle originele documenten achterhoudt, zodat ze ons in de grip heeft om te kunnen melken. (Denkt ze.) Als nieuwkomers zijn we heel snel ingewijd in de praktijkjes die er hier op nagehouden worden. Eerst weer betalen dan krijgen we een handtekening, zodat het visum in het paspoort komt te staan.

Maar bij ons zijn er ook grenzen en die grens is nu wel bereikt. We betalen niets meer, ze heeft genoeg gehad en we willen eerst de bonnen zien van hetgeen ze allemaal heeft gedaan met ons geld. We hebben gelukkig bewijzen gevraagd van onze betalingen aan haar, maar die wilde ze terug....................NO WAY.

Ze denken nu dat we machteloos staan en dat zou ook zo geweest zijn, als we niet  ook goede mensen op onze weg hebben gekregen, die ons op onze mogelijkheden in deze uitmelkzaak hebben gewezen en hebben besloten ons te helpen.

Hadi heeft wel kopieën gemaakt van alle documenten, en gezorgd dat hij zelf alles in handen heeft, ookal is het niet origineel. Het originele verhaal staat toch in de computer bij de instanties en kan met de bewijzen van de kopiën zo weer uitgedraaid worden. Waar het nu op vastloopt is de handtekening van de local.

Onze redder in nood is een rasechte arabier, werkt voor de Nederlandse ambassade en kent hier de weggetjes, het duurt wat langer, maar we kunnen heel mevrouw Mandana en de handtekening en haar (onze) local via rechtelijke weg omzeilen en dat doen we nu ook.

We hebben als hongerige kinderen achter haar aan moeten rennen en naar de vette worst mogen happen die ze steeds voor onze neus hield (Ons visum). Onbereikbaar...Nam de telefoon nooit op en we moesten haar altijd met een omweg bereiken, als dat al lukte. Ontkende gewoon onze miscalls. Stuurde haar snotsneuszoontje erachteraan, maar rechtstreeks contact was een bijzonderheid. Nu laten wij helemaal niets meer van ons horen, maar is zij degene die ons steeds belt en wij nemen dit keer niet op. Zijn de onzinverhalen zat. We hebben het lang genoeg geprobeerd met haar en nemen nu een andere weg. DAG MEVROUW MANDANA.

Vorige week zijn we naar Oman gereden om onze toeristen visums te verlengen. Ook weer een belevenis op zich. Je passeerd een aantal kantoren/grensovergangen, maar wat er precies moet gebeuren is onduidelijk, er staat geen bord en ook niemand die de wacht houdt. Toch is het de bedoeling dat je uitstapt en even rond gaat kijken, dan zie je ergens wat mensen bij een hokje staan en loop je daar maar heen, je krijgt wat info. o.a. dat Hadi niet verder mocht omdat.......je weet het inmiddels.....hij geen visum in zijn paspoort heeft staan. Toch zijn we verder gereden en kwamen we de volgende overgang tegen, dit keer zat er wel iemand in een hokje en kregen we een klein wit papiertje mee van iemand die even in de kofferbak van onze auto heeft gekeken. Na weer een aantal kilometers was er een grote parkeerplaats en een groot gebouw, voor de rest liep de weg gewoon door. Het was de bedoeling om hier te parkeren en naar binnen te gaan met je paspoort. Dat staat nergens, dat moet je gewoon zelf bedenken.

In het gebouw hebben David en ik een stemel gekregen om Oman in te gaan, aan hetzelfde loket hebben we ook een stempel gekregen dat we Oman weer uit zijn gegaan en Dubai weer in zijn gekomen. Wat ik mij afvraag is of ik nu wel of niet in Oman ben geweest, in iedergeval hadden we weer een visum voor een maand in ons paspoort staan.

We zijn vanaf dat kantoor dezelfde weg teruggereden en hetzelfde ritueel weer beleefd, maar dan achterste voren. Het mooie of road boek had ik meegenomen en na onze verplichtingen zijn we heerlijk wezen rondrijden.(zie foto's) Zelfs onze Toyota Yaris is of road geweest en heeft de dag van zijn leven gehad. Opeens kwamen we een mannetje tegen met een geweer over zijn schouders bij een wachthokje die om onze paspoorten vroeg. Hadi heeft wat met onze verse visums voor zijn neus gezwaaid (niet met die van hemzelf erbij) en we mochten doorrijden. Waarschijnlijk waren we toen toch in Oman????  In iedergeval hebben we die dag genoten van de mooie natuur.

De voetbalwedstrijd, Nederland-Denemarken hebben we ook beleefd, op de golfbaan stond een soort van grote party-tent gevuld met een stuk of 400 oranje geklede Nederlanders. Een groot scherm was voorin de tent geplaatst en televisies aan de zijkanten. Airco hadden ze ook aan gedacht. (Anders waren er 400 Nederlanders minder in Dubai geweest) Het stonk er naar bier, kroketten, frikandellen en kinder zweetvoeten. Het was een stukje Holland op zijn Hollands. Leuk om gezien te hebben en "onze jongens" zien winnen. Wat opvalt is dat in deze internationale stad je mensen van allerlei nationaliteiten nu met hun eigen vlag aan de auto bevestigd ziet rijden.

 Het aftellen is begonnen voor David en mij, 5 juli vertrekken we naar Nederland voor een pauze en een vakantie. Hadi zal wat later komen, eerst de dingen hier afhandelen, zodat we straks na de zomerperiode (Het land stroomt dan leeg, het is heel warm, daarnaast is er ook nog Ramadhan die in de zomerperiode valt en dat betekend dat het zaken doen en het leven overdag zo goed als stil ligt.) fris en met nieuwe zin aan de slag kunnen.

Visum 2

Vandaag is het woensdag 9 juni en Hadi is achter zijn bloeduitslag aan. Je kon kiezen tussen urgent (je betaald iets meer) en dan is de uitslag binnen 24 uur binnen of je doet reguler (en is iets goedkoper). Hadi heeft gekozen voor urgent want we willen nu echt voor volgende week klaar zijn en dat zijn visum in zijn paspoort staat, (nu is het nog een los papiertje) zodat David en ik niet in de problemen komen, want ons toeristenvisum verloopt nu ook. (Bij de emigratiedienst kunnen we niet meer terecht omdat we ons visum al eens verlengt hebben en dat mag daar dus maar 1 keer) Volgende week gaan we naar Oman (Even de grens over en weer terug) voor een vers visum voor een maand.

Gister heeft Hadi bloed geprikt voor de test, nadat hij eerder die middag in een ander ziekenhuis aan het infuus heeft gelegen, vanwege een ernstige allergische reactie op een broodje kebab (met achteraf sesamsaus of olie). Drie anti histamine tabletten hielpen niet meer en we zijn uiteindelijk in het ziekenhuis beland. Zijn allergische reactie is zo heftig, dat hij door de verkrampingen zelfs zijn hart lam kan leggen. Ik moet er niet aan denken dat er geen ziekenhuis in de buurt is. En het is echt uitkijken geblazen hier, met al die sesam en Indiërs, die zeggen: "No sesam" terwijl het "Yes sesam" moet zijn. Met Hadi is het altijd wel spannend en beleef je van alles, maar dit hoeft voor mij niet weer. Dus met een lading drugs in zijn lijf hebben we Hadi weer meegenomen, met een glimlach om zijn mond en een dromerige blik in zijn ogen. Thuis heeft hij eerst geslapen totdat onze Mohamed van de emigratiedienst belde met het goede nieuws, dat het gelukt is de boete van het visum te reduceren. (zie vorige verhaal) Toen was Hadi niet meer te houden en is naar de emigratiedienst gereden en eenmaal de papieren in handen en Mohamed duizend keer bedankt te hebben is hij doorgepeest naar het ziekenhuis. (Hier gaat alles ook s'avonds gewoon door) Na een ervaring rijker, door in een chaotisch ziekenhuis te zijn geweest met nog 500 andere prikpatiënten en een heel appart systeem van "aan de beurt zijn", kwam hij met 2 prikgaten weer thuis. Een van het infuus van die middag en een van de prik voor de bloedtest. (Hij heeft nog navraag gedaan of het uitmaakte dat hij die middag anti histamine heeft gekregen........het maakte niets uit want het ging alleen om een HIV test) Weten wij dat ook weer.

Van het weekend zijn we naar de oostkust gereden, nadat David (met hangen en wurgen) zijn huiswerk had gedaan. We reden door een stadje langs de kust en er heerste een opgewonden stemming.....veel politie was in de weer, brandweer en ambulance.....de auto's reden langzaam en er stond een file van twee rijen naast elkaar, wat zou er aan de hand zijn???? Even verderop lag er allemaal water op de weg en nog even verderop was de brandweer water aan het wegpompen uit een park dat pal aan zee lag......De zee zag je in golven over de stenen begrenzing komen en gooide water in het park en over de weg. We hebben de de auto even later aan de kant gezet en zagen een enorme onstuimige zee, politie kwam gelijk naar ons toe om ons en ook andere mensen weg te sturen. Waar je de auto ook neerzette, even later werd je weggestuurd. Het weer was inderdaad een beetje dreigend en de golven onstuimig, maar alle ophef hebben we niet begrepen.  Later hoorden we dat er in Oman een aardbeving is geweest......

Een klein stukje verder, aan de andere kant van de weg, was weer drukte...Mannen, auto's met mensen op het dak en stieren, het leek wel een vee en auto markt. Hadi en David zijn wezen kijken, ik ben, wegens schaars geklede vrouw zijn, in de auto blijven zitten. Opgewonden kwamen mijn mannen mij vertellen dat ze daar stieren lieten vechten met elkaar en op het moment dat zij daar net stonden te kijken braken de twee vechters door de hekken heen vlak bij hun, een hele constanatie en wat leuke foto's.

We zijn met onze Toyota Yaris nog even een stukje off road geweest totdat we medelijden kregen met het beestje en hebben nog een lekkere avondwandeling gemaakt in de bergen en genoten van het mooie landschap. (zie foto's)

Visum

Eindelijk heeft Hadi gisteren (3 juni) zijn visum gekregen!!!!! Helemaal blij om nu het tastbare bewijs in handen te hebben. Lang leve het Nederlandse paspoort!!!!! Het besef dat dit document heel wat waard is, dringt pas de laatste jaren tot mij door. Voor een Nederlander, een heel normaal bezit, maar daarmee opend het deuren in de wereld, die voor echt miljarden mensen gesloten blijven en vast zitten in hun eigen land, of met heel veel pijn en moeite een tijdelijk visum kunnen bemachtigen.

De volgende stap is, de bloedtest en met die uitslag wordt de visum sticker in het paspoort gezet. Zondag gaan we hiermee verder omdat het nu weekend is in Dubai. Wel hebben we als cadeautje een vette boete erbij gekregen omdat het toeristenvisum in Hadi's paspoort al 2 maanden verlopen is en we volgens mevrouw Mandana (onze vertegenwoordigster) dit toeristenvisum niet hoefden te verlengen omdat we in "process" zaten........Het had dus wel gemoeten!!!!!! GRRRRRRRRRR. Het zoveelste onzin verhaal van mevrouw M. wat ons extra geld kost en tijd.

Maar goed, Hadi heeft inmiddels bij de emigratiedienst "vrienden" gemaakt (het voordeel van vaak je gezicht laten zien en Hadi zijn) en dat werkt in ons voordeel. Als je contacten hebt in Dubai, binnen emigratiedienst, politie enz. zit je goed, anders ben je echt overgeleverd aan een vaag systeem met wachten en weinig daden. Deze Mohammed kan wel wat regelen wat betreft die boete en heeft ons ook beloofd sneller, dan wat normaal de gang van zaken is, de verplichte indentiteitskaart te regelen (wat nog een zooitje is in Dubai) en dat het visum snel in het paspoort geplaats wordt, daarnaast krijgen David en ik ook een vip behandeling voor onze visums......we zullen zien. In iedergeval zijn we weer een stapje verder.

In de vakantie van David hebben we de metro uitgeprobeerd.(zie foto's) Het was wel even zoeken naar een open metrostation, want niet alle metrostations zijn in functie, waar ik de familie heen heb geloodst, waren allemaal niet in gebruik en hebben even lopen dolen. (Ik zocht op rustige plekjes, waar je de auto goed kwijt kon)  Eenmaal de metro gevonden, hebben we genoten van de reis. Een hele schone metro, zonder kauwgum, die over de rails gleed, we zaten helemaal voorin en konden alles goed zien. De reis ging naar een lekker koud pilsje voor manlief. (zie foto)(Op bepaalde plaatsen te verkrijgen, meestal in hotels)

2 Juni heb ik meegedaan aan de expositie van Nederlanders in Dubai, uiteraard pasten de grote schilderijen niet in onze Toyota jaris dus heeft Hadi een Indiër van de weg geplukt met een Toyota Pic-up, die de schilderijen tegen betaling naar plaats van bestemming heeft gebracht en midden in de nacht ook weer heeft teruggebracht.

Tsja, en zoals het gaat op exposities (zie foto's)....drankje, poeha, blablabla. Maar ook wat leuke contacten opgedaan. Onze conservatieve, en bijzondere geestelijke ontwikkelde Iraanse buurman met zijn vrouw kwamen ook nog langs en vingen veel nieuwsgierige blikken, want tussen al die Nederlanders, alcohol en schaars geklede vrouwen, vielen zij wel op. Ik heb kippenvel gekregen over wat hij over mijn schilderijen zei, hij raakte precies de kern van mijn ziel, dieper en waardevoller kon het voor mij niet zijn, wat het was hou ik voor mijzelf..........

Er op uit

Het visum van Hadi en alle papieren liggen in Abu Dhabi, nu al een week, (het zou een uurtje duren)  verschillende malen hebben we geïnformeerd bij de emigratiedienst en we zijn er nu achtergekomen dat de vertraging komt doordat Hadi van oorsprong Iraniër is. Visums voor Iraniërs worden niet zo makkelijk afgegeven omdat er een afspraak is gemaakt vanuit de regering van Iran, dat Iraniërs niet meer met werkvisum in Dubai mogen wonen. (uitzonderingen bevestigen de regel) Welliswaar heeft Hadi een Nederlands paspoort, maar wordt nu extra gecontroleerd. Dus......wachten maar weer.

We vermaken ons prima en doen nog steeds aan low-budget toerisme. Inmiddels hebben we een nieuw bootje gekocht, de oude was gesneuveld en spelen in de steeds warmer wordende zee of we trekken erop uit met onze auto. Deze week heeft David vakantie en is lekker thuis, maar wel met huiswerk, de Engelse oefeningen gaan gewoon door en hij gaat lekker vooruit.

Vrijdag 21 mei zijn we met Roaya en Lion, Wahid, erop uit geweest, via een mooie Off the road map heeft Lion een route uitgestippeld en zijn we On the road wezen rijden. Het eerste uitkijkpunt zou een baai zijn, een uurtje naar boven rijden langs de kust. Eenmaal daar aangekomen was het niet echt interessant, er stond wel een hotel en wat recreatiehuisjes, er liepen wat flaminco's in de verte en er was een druk bezochte supermarkt, dus besloten we daar een broodje te gaan halen. In de supermarkt was er een walhalla aan alcoholische dranken, alle soorten en maten en alleen maar alcohol en geen broodjes. Er liepen mensen van allerlei culturen met enorme karren vol drank. De drank werd bij de kassa discreet in grijze vuilniszakken gedaan. Hadi heeft ook wat wijn gekocht om uit te proberen. In Dubai is alcohol verboden, alleen met een pasje voor non Moslims kan je alcohol kopen en op zulke plekken buiten Dubai dus. Het moet discreet verpakt worden en eerlijk gezegd weet ik niet of er problemen kunnen ontstaan als je in Dubai, met zo'n zak in de auto aangehouden wordt. In iedergeval reden wij in een diplomatenauto en die mag niet doorzocht worden door politie, dus die buit en wij waren veilig.

De verdere dag zijn we lekker verder wezen rijden in de heerlijke koele auto, met goed werkende airco (in onze auto is dat anders) en hebben genoten van alles wat we hebben gezien en de gezelligheid. Hadi verheugde zich om de dag af te sluiten met een heerlijk wijntje, maar stond s'avonds met de fles wijn en een beteuterd gezicht voor mijn neus......"Lia...zie je ook wat?"........De wijn is in de fles gebleven die avond......want we hadden geen kurketrekker en aan onze practiserende Moslim buurman hoefden (durfden) we dat niet te vragen.

De smaak van het er op uit gaan hebben we te pakken, wat een prachtige natuur en wat valt er nog veel te zien en te ontdekken buiten Dubai. Een ding weet ik wel, dat er een fourwheel drive op ons verlanglijstje staat. Naast de verharde wegen heb je heel veel onverharde wegen die je op de mooiste plekjes brengt. Het Off the road boek van Lion hebben wij ook gekocht en heb het al zwijmelend doorgebladerd, ik kan haast niet wachten om de natuur in te gaan.

En we hebben ook niet gewacht......via het Off the road boek heb ik een On the road route uitgestippeld en zijn we door de prachtige bergen naar de oostkust gereden. (een paar dagen na onze eerste ontdekkingstocht)

Onderweg lopen overal geiten, langs de weg, in de bergen, zonder baasje of herder. We zijn onderweg even gestopt om een paar op de foto te zetten, die beesten zijn zo nieuwsgierig dat ze zowat bij je op schoot komen zitten in de auto. (zie foto) Later in de bergen kwamen we een plek tegen waar veel gebarbequed wordt en ik begrijp nu dat het vlees gewoon voor het oprapen ligt. (zie foto)

Wat een mooie natuur en wat jammer dat we niet met onze toyota jaris van de weg af konden....maar we hebben nog iets om naar uit te kijken.

Wachten duurt wel heel erg lang

Het wachten gaat maar door. Zondag 15 mei, hebben we wat meer gekregen en mevrouw Mandana, onze vertegenwoordiger, zou volmachtig zijn, om de documenten die we zondag zouden krijgen, te tekenen, zodat Hadi een bloedtest zou kunnen gaan doen, en we verder kunnen, maar laat ze er dan op het moment van ontvangst er achterkomen dat ze deze papieren niet mag tekenen, maar dat de local dit zelf moet doen. Mevrouw Mandana neemt de tijd, haar tijd........ze zegt vervolgens dat de local over twee uur komt tekenen, en dat die papieren dan klaar zijn, maar we weten wel beter............(9 uur later) s'avonds belt haar 19 jarige snotneuszoon, (mevrouw Mandana belt zelf zelden, maar laat anderen bellen of belt gewoon niet) dat het niet gelukt is om een handtekening van meneer local te bemachtigen, omdat meneer local met moeder naar het ziekenhuis is.........ook meneer local heeft alles te doen behalve handtekeningen zetten, dus dat is weer wachten geblazen.  
Het is net een vette worst en elke keer willen we happen en wordt de worst weggehaald. (Ik ben wel vegetarisch, maar het is even voor het beeld)
We komen achter steeds meer dingen en zien ook steeds meer. Zoals de Arabieren.......over het algemeen een heel arrogant volk. Als je netjes ergens staat te wachten neemt meneer Arabier voorrang en wordt gewoon geholpen, niemand die zegt......"Meneer met uw beddengoed over u heen gedrappeerd, wilt u even op uw beurt wachten...?"(Ik vraag me ook nog steeds af of die gasten eigenlijk wel een onderbroek dragen....je kan er net niet doorheen kijken)
Mevrouw Mandana heeft zich ook die status aangemeten en met opgeheven hoofd en voortschuivelend, in haar chique zwarte perfecte gedrappeerde sjador, doet ze haar ding...... Ik heb nog nooit zulke lange gelakte teennagels gezien als zondag. Ik wist niet eens dat dat bestond!!!!! En als je in haar ogen kijkt zie je eerst enorme borstels, wat dan de wimpers zijn, zolang.....dat je er wel naar moet kijken en gaat onderzoeken hoe die aangeplakte dingen in de vrede blijven plakken en of er niet ergens een stukje loshangt.
 
Het is hier behoorlijk nep, nepwimpers, nepsneeuw, nepmensen met air , er wordt behoorlijk in rangen en standen gekeken en vooral als je geld hebt, ben je belangrijk, maar ik hoop dat we in die neppigheid nog wel wat echte mensen vinden. 
Zo, dat was het even weer..........weet je wat zo mooi is aan Dubai, de zon, het strand, het warme zeewater, het avontuur van al dat lekkere eten (behalve sesamzaad, olie en saus) en autorijden vind ik hier ook heel leuk, omdat het allemaal zo chaotisch is, autorijden is hier niet saai.
En............................ik ben blij dat David het zo naar zijn zin heeft, hij geniet, is blij en vrolijk en heeft geen last van astma.
Nog even deze hobbels en dan hoop ik ook voor ons dat we gewoon ons leventje kunnen leven hier zoals wij dat willen.

 

Dinsdag, inmiddels heeft meneer local getekend, nu liggen de documenten bij de emigratiedienst en moeten we weer wachten op de goedkeuring vanuit het hoofdkantoor in Abu Dhabi, het zou een paar uurtjes duren, vervolgens de volgende dag en we zijn er net geweest (omdat het de volgende dag is geworden) maar het wordt weer morgen............Diepe zucht.

Oke, we genieten nog steeds van het weer, de zee en het heen en weer rijden overal naar toe. De benzine is welliswaar ietsje duurder geworden en de euro minder waard, maar is nog steeds goedkoop. Autorijden is dus een toeristische goedkope bezigheid.

Vandaag is Elisa jarig en we hebben haar verjaardag met een gebakje gevierd en voor haar gezongen met Elis in onze gedachten. (Zie foto's) Raar hoor, de eerste verjaardag zonder haar. ( En toch blijft alles dichtbij voelen.)

We houden de moed erin!!!!

Wachten duurt wel erg lang

 We hebben de toerist uitgehangen en doen het, omdat het niet anders kan, nog steeds, wel low budget toerisme, zoals wandelen en strand, want zolang er geen visum is, zijn er ook geen inkomsten. Het wachten op het visum van Hadi duurt erg lang. Nu is het wachten niet zo'n ramp, maar het is meer dat er geen goede communicatie is. Er wordt van alles gezegd, maar wat er gezegd wordt is anders dan gedaan, dus weet je niet waar je aan toe bent en hoe het ervoor staat. Op die manier afhankelijk zijn voelt niet prettig en erg onzeker. That's Dubai. Zonder visum kunnen we nog niet zoveel doen, we kunnen niets opbouwen, niet een andere woonruimte huren en geen auto kopen, geen handel op gang brengen..............alleen toerist zijn en................wachten.

We gebruiken deze tijd niet alleen maar om het tourisme te praktiseren, maar ook om te orienteren en elke dag worden we wijzer, dat wel.

David heeft het naar zijn zin op school en is druk met de Engelse studie. Hij heeft elke dag huiswerk en moet dan zinnen maken en boekjes lezen, dit doen wij samen omdat mijn Engels ergens is blijven hangen op basis niveau en hier heb je de Engelse taal echt wel nodig.

David eet als een kerel, zijn eetlust is verdubbeld....ik ben benieuwd of het thuisfront straks een langere David te zien krijgt, dikker wordt hij in iedergeval nog niet.

We beleven hier ook regelmatig allergische reacties, afgewisseld door Hadi en dan David. Allebei allergies voor sesamzaad, maar je ziet of weet niet of het in het voedsel zit en als je het aan de Indiers vraagt wordt je al helemaal niets wijzer, ze zeggen ja en schudden nee. Het eten blijft een gok wat dat betreft. We hebben dan ook meestal antihistamine tabletjes bij ons. Behalve gisteravond.......lekker wandelen naar ons vaste adresje, toeristisch uitstapje, chicken sandwich, voor 0,75 euro, low budget. Indier meneer, geeft zoals gewoonlijk verkeerde bestelling, maar we eten het toch maar op, hap, hap, hap...David kijkt verdrietig, "Mam, er zit sesam in, want mijn lippen gaan pijn doen en mijn maag doet zeer." Zijn lippen zwellen op en al snel komt er iets van een blaar op zijn lip en tong. Dus hup, eten bijelkaar geraapt, in een zak gestopt en een hongerige, net bestellende taxi chaffeur aangehouden, die ons snel naar huis heeft gebracht. Het duurde even voordat het tabletje werkte, David is er de hele avond ziek van geweest. Vanmorgen stond hij in zijn schooluniform, klaar, om, met gewone lippen en gezond naar school te gaan.

Hadi, krijgt overal jeuk als hij sesam heeft gegeten, zijn reactie komt later dan die van David en is behoorlijk heftig, met spierverkrampingen en al. Ik heb het een keer meegemaakt en toen met hem naar het ziekenhuis geweest, dat hij amper kon bewegen en praten. Hoorde van de arts dat dit voor hem levensbedreigend kan zijn. Zo'n avontuur wil ik nooit meer meemaken en vanaf die tijd zitten er pillen in de tas.

Wachten dus.........

De kleine dingen om ons heen

Na bijna een maand hier te zijn en te moeten wachten op het visum van Hadi, ga ik meer om me heen kijken en wil ik enkele details met jullie delen. Zoals het wonder van de was........Je hangt de was aan een droogrek buiten, (sinds ik hier ben kan ik niet wachten tot de wasmachine weer een beetje vol zit en ik een was mag draaien, dat was vroeger, een maand geleden,  anders hoor.) op zich vind ik dat al een hele belevenis.....Met de natte was tegen mijzelf aan, naar buiten lopen(Lekker koel), ophangen......en een uurtje later......helemaal droog en dat zonder wasdroger....hup weer in de kast.(zie foto's)

Het zwembad in onze woestijntuin is nog steeds groen, hier heb ik ook wat foto's van gemaakt.

Onze huiskamer is ook atelierruimte geworden.(zie foto's) Ik schilder buiten als het kan, rekening houdend met zon en wind, de finish in touch doe ik binnen en ik laat ze niet buiten staan, dan heb je een zandschilderij.

De heerlijke zoete Iraanse koekjes uit een winkeltje, ooit ontdekt in den beginne vorig jaar, genieten met een lekker bakkie thee.(zie foto)Ik noem ze krullies en sullies, eigenlijk heten ze Zulbia bamia....Hadi's moeder scheint er gek op te zijn en veel te veel van gegeten in haar leven.  Ik vind die krullies ook erg lekker.

Nog iets lekkers en uit de Iraanse winkel, gedroogde vijgen, de pitjes knarsen zo leuk tussen je kiezen en ze smaken heerlijk.(zie foto)

En ik heb geen weegschaal meegenomen uit Nederland en ook nog geen gekocht...ik laat het ook zo.

Gisteren zijn we naar Abu dhabi geweest,( zie foto's) even iets anders dan Dubai, maar net zoiets. In de haven van Abu dhabi zagen we een enorme school vissen in tornado rondjes zwemmen, een donkere wolk in het water en bijzonder vreemd gedrag, tot we zagen dat er een aantal haaien het voorzien hadden op deze visjes. (zie foto's)

Vandaag zijn we naar het strand geweest, heerlijk in het water, alleen wel bewust van dat er dus haaien zwemmen.

Een lekker weekend

Hier begint het weekend op donderdagavond, het is hetzelfde gevoel als op vrijdagavond in Nederland.....2 dagen vrij, met heerlijk weer in het vooruitzicht!!!

De dinsdagnamiddag,  voor het weekend kwamen we op het idee om eens naar het strand te wandelen, uiteindelijk wonen we naast de zee, maar door de drukte, helemaal vergeten. Heerlijk, 10 minuten wandelen en je staat met je voeten in het bijzondere warme zee water. De zee was ontdekt.

Foto's gemaakt van "de spelende mannen" en prachtige zonsondergang. We hebben nog geprobeerd het leven te redden van een zeeslangetje, maar dat is niet gelukt, hij spoelde na meerdere malen in zee gegooit, elke keer aan. We hebben het maar opgegeven.(zie foto)

Nog een bijzondere belevenis was de autoveiling woesdagavond, als vrouw ben je hier echt in de minderheid, denk dat ik nog 2 vrouwelijke exemplaren heb gezien, tussen 200 opgewonden mannen........Naar "ons" vrouwen werd niet gekeken, veel te veel auto's.  Dat is wel anders op het strand.....die Indiërs kijken open en bloot, zeg maar GAAAAAPEN, naar alles wat rondingen heeft. Dat is best vervelend.

Op de veiling hebben we Neil en Lee (Canadese collega van Neil) ontmoet, omdat we daar afgesproken hadden, alsof ik Neil al jaren ken. Ooit heb ik Neil als jochie van 10 gezien, daarna kan ik het mij niet meer herinneren. Hij is nu voor zijn baan in dezelfde week als David en ik, aangekomen in Dubai. (Heel toevallig) Neil is een achterneef, nu rond de 30 en nog steeds een jochie. Leuke vent. (zie foto) Het klikte ook goed met Hadi, ze delen dezelfde passie.......auto's.

Donderdagavond............weekend. De ouders van Davids nederlandse vriend belde ons s'avonds op of we zin hadden met hun ergens wat te drinken. We waren net onderweg om wat eten te zoeken en hebben onze plannen aangepast. We hebben kennis gemaakt en al vrij snel kwam het gesprek uit rond 1991/1992 in Teheran. Waar hij, (de vader van Wahid) destijds als zeldzame buitenlander bij de ambassade werkte. Al gauw kwam Hadi erachter dat hij in dezelfde wijk heeft gewoond als Hadi destijds. Hadi als jongen van 19 en helemaal bezeten van auto's, had in die tijd samen met een vriend een mazzeltje gehad en een oude stoffige Ford Mustang, zo goed als gratis, gekregen. Drie maanden zijn de jongens bezig geweest om die auto op te pimpen, op te voeren enz. dag en nacht, elk vrij uurtje. Na drie maanden, toen de auto klaar was, hebben ze daar in die buurt in Teheran de blits lopen uithangen met die auto.

De vader van Wahid, vertelde dat hij in Teheran destijds een geweldige auto heeft zien rijden, zijn droomauto, altijd als hij langs kwam of de auto hoorde, ging hij kwijlen, het was een Ford Mustang. Hadi viel stil.........................vroeg:Wat voor kleur had die auto? Licht groen, geel, zei de vader van Wahid. Hadi werd nog stiller............... "Nee", zei hij....."dat kan niet".

Toen kwam het hele verhaal van de auto. De auto van Hadi en zijn vriend.

Heel appart.

Vrijdag zijn we naar het strand geweest, (Zie foto's)want het strand hebben we eindelijk ontdekt. We zijn niet de enige verdwaalden wat dat betreft, want ook de ouders van Wahid, waren het strand vergeten. Dus hebben we wahid opgehaald (leuk voor David) en ook zijn broer en zijn lekker een middag op het strand wezen recreeëren.

Ondertussen ..... is het visum van Hadi in process, hij zou al klaar geweest zijn als ze niet het verkeerde beroep had doorgegeven, onze regelmevrouw.....dus we zitten een beetje te wachten.

Vrijdagnamiddag werden de jongens opgehaald door hun ouders en David werd uitgenodigd om te logeren. Dus hadden Hadi en ik onverwachts een avondje samen en zijn erop uit getrokken richting de buurt van ons oude hotel, waar we de eerste keer geweest waren toen we in Dubai waren van het zomer.

Zaterdag hebben we David weer opgehaald bij zijn vriend en zijn we blijven plakken aan de verhalen van ooit, toen. De vader van Wahid, is zijn documentatie filmpjes ingedoken op zoek naar de beelden van de verhalen en lag laat op bed die avond daarvoor. Nog met z'n allen door de compound, Green community, gereden op zoek naar leegstaande huizen, maar ik denk dat deze huizen een beetje boven ons budget liggen. Wel hele mooie huizen en er staan een boel leeg.

Zaterdagmiddag hebben we met Neil en Lee, wat gedronken aan het ontdekte strand en s'avonds samen gegeten. Het was een heerlijk weekend met mooie verhalen.

Onze 1e vrije dag, op de touristische toer.

Vrijdag 16 april, onze eerste vrije dag. Uitslapen.........dachten we, maar we waren al om half 7 wakker. Het ritme zit er al aardig in. De eerste schoolweek van David zit erop en het is allemaal goed verlopen. Hij komt blij uit school en heeft daar een nederlands sprekend vriendje, het klikt erg goed tussen die twee......ze kletsen heel wat af......(in het nederlands) Het engels leren schiet niet erg op zo......

In de afgelopen week hebben wij van alles en nog wat ondernomen. Vooral geörienteerd op huizen, auto's, winkel, we hebben heel wat huizen bekeken en auto's gezien, het wordt steeds duidelijker wat we willen en kunnen. Zo worden we gaandeweg wijzer. Vroeger op de kleuterschool kregen we van die stickers mee naar huis waar op stond: Wees wijs met water. (Weet ik nog, ik vond die stickers geweldig!) Hier geldt ons motto: Wees wijs met geld. Want er zijn mogelijkheden genoeg.....maar wat doe je....daar gaat het om.

De schilderspullen zijn ook gekocht, inclucief 2 doeken en ezel (donkey). Vandaag ben ik los gegaan ...HEERLIJK...buiten in de namiddag in "onze" tuin.

Oké, terug naar onze vrije dag....hoe moeilijk om ons hoofd stil te zetten en de tourist uit te hangen, want de mogelijkheden blijven doorgonzen in ons hoofd, ook op onze vrije dag.

We zijn naar burj Dubai geweest, die inmiddels is omgedoopt in burj Kalifa, omdat Sjeik Makhtum recent geld gepompt heeft in de grote toren en daardoor nu in bezit is van de Sjeik heeft hij de toren een andere naam gegeven: Kalifa (de koning) We zijn dus de Kalifa van Dubai wezen bekijken. (Zie de nieuwe foto's) Binnen in The Mall, hebben we schoenen gezocht voor Hadi, het aquarium bekenen, ijsje gekocht en wat rondgekeken. (Zie foto's) Ook een moslimland als Dubai heeft zich aangepast aan de buitenlanders en gooien zelfs op hun eigen vrije dag, de winkels open. De stad leeft en is constant in beweging, 24 uur lang, op de ene plek wat actiever dan op andere plekken.

Inmiddels heb ik ook mijn leven gewaagd om achter het stuur te kruipen in Dubai, best leuk om creatief auto te rijden, snelheidscontroles hebben ze hier ook ontdekt en er staan een overdaad aan flitspalen. Ik zei nog lachend tegen Hadi dat ze hier niet zo kinderachtig tussen de bosjes gaan lopen flitsen zoals in nederland......even later stond er een politie tussen de bosjes te flitsen. Ik heb er geen moeite mee, anders rijden ze hier nog idioter. Snelheid en veiligheid vind ik hier beter in balans dan in Nederland, waar je soms onnodig als bejaarde slak over de weg kruipt.

p.s. pa/ma....ik overdrijf soms wel een beetje omdat dat wat leuker leest, maar we gaan hier wel kiezen voor een stevige (of grotere) auto, dan zit je wel veiliger.

Een week in Dubai

Maandag 11 april zijn we vertrokken vanuit Dusseldorf en wat geweldig!!!!!........met 11 man sterk hebben ze ons weggebracht. Het was een feest, maar bij de duoane was het verdrietig om afscheid te moeten nemen.

Vanaf dat moment was het echt.....het vertrekken is begonnen en de liefste mensen heb ik voorlopig in Nederland achter moeten laten.

De reis ging voorspoedig en aangekomen in Dubai kon ik me overgeven in de armen van Hadi, alsof ik hem maanden niet gezien heb en zijn haar was nog nooit zo netjes geknipt. Hij had ook al verteld dat ieder haartje een speciale behandeling heeft gehad bij de kapper met net nog geen vergrootglas erbij.

Blij en verdrietig waren de emoties van die dag...................maar geen tijd om erbij stil te staan.

Na een hotel te hebben geboekt, midden in de nacht zijn we uit eten geweest, te wakker om al te gaan slapen.

De volgende dag hadden we een afspraak om een huis te kijken, een villa in Jumeira, 2 grote kamers, ingericht en een zwembad in de tuin (hij is wel groen uitgeslagen, maar volgende maand is ons beloofd dat ie dan bruikbaar is) We hebben het getroffen voor 3 maanden!! (zie foto's) Diezelfde dag heeft Hadi ons meegesleept naar mensen van een galery, waar hij inmiddels vrienden mee geworden is en die hem enorm geholpen hebben tot nu toe. Inderdaad, het lijkt familie van Hadi, alsof het geen vreemden zijn.

Dag twee, geen ontbijt, maar hurry up, naar David zijn nieuwe school. We kwamen daar gelukkig op tijd, dankzij de speciale rijkunsten van Hadi. (Over rijden in Dubai is ook wel wat te vertellen) We hebben de school bekeken en huiswerk mee gekregen om een uniform te halen. (zie foto) Het voelde goed, voor ons allemaal. Zondag 11 april zou de 1e schooldag worden om 10 voor 8. (Een nadeel, we wonen drie kwartier rijden van de school, maar oke.....3 maanden is goed om te kijken hoe het ons bevalt met heen en weer gaan voor David en dan moeten we toch op zoek naar een ander huis, wellicht dichter bij school en verder weg bij de zee, daar zitten we nu 10 minuten lopend vandaan. Het is hier nu heerlijk weer en het gevoel dat ik hier geen vakantie heb dringt nog niet helemaal tot mij door. Mooi weer, buitenland is toch een automatische koppeling van mij, met vakantie. Niet dat we uitrusten, we zijn van s'morgens tot s'avonds in de weer met allerlei regeldingen, we crossen heel Dubai door van voor naar achter en van achter naar voor.

Gister is David voor het eerst naar school geweest, de spannendste dag voor mij tot nu toe....."Hoe zou hij het vinden?".....David in een klein klasje gebracht, waar hij voorlopig met een paar kinderen engelse les krijgt. Wanneer hij "rijp" is voor zijn eigen klas, mag hij daarin. Hij werd heel goed opgevangen en gelijk in contact gebracht met een buddy, (leeftijdgenoot, die wat langer op school zit en Nederlands praat) waar hij alles aan kan vragen. Zijn uniform stond hem goed!

Wij mochten, nadat we David in zijn groepje hadden achtergelaten, kennis maken met de ouders van de nieuwkomers. Grappig hoe dat allemaal gaat, je wordt echt prima opgevangen en de sociale contacten gaan gemakkelijk, alleen mijn Engels is nog ver beneden pijl. (Werk aan de winkel) De schoolkeuze is min of meer een gok geweest, maar van alle kanten horen we dat het een goede school is en dat geeft een goed gevoel.

David kwam uit school, blij en op zijn plek..............heerlijk!

Vandaag hebben we ons eigen internet thuis.....wat een luxe, geen internetcafe.....en heerlijk weer....

Het huis wordt steeds leger

Het huis ziet er steeds meer uit als een kampeerterrein met overal dozen. In plaats van gordijnen, omdat die al verkocht zijn, hangen er onafgewerkte lappen stof voor de ramen vastgemaakt met punaises. Van de buitenkant lijkt het best leuk. De verlichting in de woonkamer bestaat uit kerstverlichting omdat de lampen ook al verdwenen zijn. De tafel is uitelkaar gehaald, klaar om opgehaald te worden door een Marktplaats klant en eten we op een veel te klein salontafeltje. Boven slapen we niet eens meer omdat ons bed bezaait is met kleding, maar eigenlijk gebruiken we dat als excuus omdat het in de kamer slapen eigenlijk best goed bevalt......gewoon op de bank met onze voeten buiten boord omdat de bank eigenlijk te klein is om rechtuit te liggen.....maar het is hier veel warmer en gezelliger.

Het heeft wel wat die geordende chaos en de creativiteit die ontstaat in gaten die opgevuld moeten worden.

Van het weekend moet het allemaal nog even gebeuren, want Hadi vertrekt met een week en zijn spierballen kan ik alleen deze week nog gebruiken, dus de zware spullen zullen dan ook het huis verlaten en moet ik de bedbank inruilen voor een matras op de grond en de koelkast is dan mijn ruime koude keuken, tenminste als het niet plotseling voorjaar gaat worden.

Voorbereidingen voor vertrek.

Nog even en dan gaan we. Hadi vertrekt 19 maart en zal  de documenten gaan regelen, wij volgen ergens begin april.

Voor nu bestaat ons leven, mijn leven, uit opruimen en opruimen. Op marktplaats ben ik een werkelijke handelsvrouw geworden. Werk opzeggen, huis opzeggen en nog meer opzeggen. Het komt nu echt dichterbij en ik realiseer me dat ik bepaalde mensen enorm ga missen en regelmatig moet ik even mijn sentimentele gevoelens beteugelen en mijn nuchtere verstand laten redeneren, dat de afstand best te doen is en ik heel makkelijk heen en weer kan vliegen. Wat is afstand tegenwoordig nog. Soms ben je nog verderweg van mensen als je vlak bij elkaar woont.

Maar wat zal ik ze missen!!!!